Als directeur/eigenaar heb ik veel met geld te maken. Geld wat gelukkig binnenkomt maar wat er ook met bakken weer uitgaat.
Als je dan zoals ik- zuinig en beheerst bent opgevoed, is iets al snel veel. Het heeft me jaren gekost om dat een beetje te ontworstelen. Ik vind zelf dat ik al een heel eind ben, maar mijn organisatie nog niet altijd.
Nog even de historie voor het perspectief,. Mijn ouders hebben Difrax vanaf de eerste fopspeen opgebouwd. Ze hebben geploeterd en hard gewerkt om neer te zetten wat ze hebben neergezet. Als voorbeeld stopte mijn moeder en oma dagen lang 100 wattenstokjes in een kokertje met mij in de box ernaast.
Vervolgens werden die op het imperiaal van de auto mijn vader geladen en die ging vervolgens het hele land rondrijden met overnachtingen in Zeeland of Groningen om die wattenstokjes aan drogisten te verkopen. Dat was de start van Difrax.
Geld was nooit vanzelfsprekend en we mochten dan ook niet weten wat een piano kostte toen ik dat vroeg op mijn 8e. Kortom over geld wordt niet gepraat. Tenminste niet over wat je hebt, wel over wat je uitgeeft want dat was natuurlijk al snel te veel. En daar heeft mijn team last van. Ik ben een zuinige krent. Niet op alle vlak trouwens. Ik vind het belangrijk dat we in een fijne werkomgeving zitten en daarom is alles warm ingericht met mooie lampen en op maat gemaakte meubelen. Kosten nog moeite worden gespaard.
Als er iets te vieren is, dan maken we er ook wat van. Bij elke aanleiding taart, donuts of een drankje. Cadeautjes geven bij bijzondere prestaties – ook helemaal fijn. Maar ook: dit jaar bestaat Difrax 45 jaar en in een jubileum jaar gaan we samen op reis. Dit jaar zelfs uitbundig om verschillende redenen!
Maar dan. Als het gaat om reguliere dingen moeten er van mij altijd minstens 3 offertes worden aangevraagd, ik bekijk alle rekeningen en kan regelmatig vragen stellen daarover. Maar ik kan me geweldig ergeren als er makkelijk met geld wordt omgesprongen. En dat gebeurt natuurlijk toch nog wel eens.
Want duur of goedkoop is een heel relatief begrip. I know inmiddels. Ik heb ook echt wel geleerd en stappen gemaakt.
Zeker op het moment dat je je team meer ruimte moet geven.
De pech is alleen dat ik Difrax geld niet kan onderscheiden van mijn eigen geld. Het voelt een op een hetzelfde. En daar sta ik natuurlijk redelijk alleen in binnen het bedrijf. Dus ik ben een ‘zunige’, en dat weten ze. Ze komen me ook vaak het goede nieuws vertellen. ‘Dit hebben we bespaard door het zo en zo te regelen….’ Mijn antwoord is dan: fijn verdiend in een telefoontje van 10 minuten, dat verdien ik niet elke dag.
Ik ben een koopvrouw en zal dat denk ik altijd wel blijven. Ik hoop natuurlijk wel de grens te zien van penny wise foolish, ik snap het principe maar wil er altijd eerst graag even tegen oplopen. Je bent gewaarschuwd! Sorry mensen, en inderdaad het zal mijn opvoeding wel zijn ;)